نگو چشم٬
نگو آب٬
نگو خاطره ی دختر مهتاب . . .

گناه است٬
غزل را نسرودن ٬
ز پس خواب . . .

نگو تنگ٬
نگو ماهی غم دار٬
نگر ماهی و غم٬ دار!

سالک :
من از دیار نگاهت سفر نخواهم کرد
که مردمم همه از جنس مردمان تو اند
که آب خورده ز سیلاب یک غرابت غم
و مست گشته ز یک لحظه ی عبادت عشق

سالک :
صبح را با قلم نور نوشتم
و به مغرب چو رسیدم
جوهر سرخ قلم را
منطق حس خداحافظی مهر بدیدم
وشب آمد
دگر آن جوهره ی نور ندیدم
. . .
و چه شیرین
که منم عاشق مهتاب نگاهت
و که شب ٬ چشم سیاهت .
من دگر جوهری از نور نخواهم

سالک :
اگر زندگی را بدزدم . . .
چه باشد مرا چشم جادو؟
چه ویران کند با کرشمه دلم را ؟
چه . . . ؟ به جز ناز چشمت .

سالک :
اگر زندگی را بدزدم . . .
چه نا ممکن است ٬‌
درک احساس شیرین مردن ٬‌
ز هر زهزخند نگاهت .
و باری تولد ٬‌
دوباره ٬
ز هر تاب گیس سیاهت

تیناب :
اگر زندگی را بدزدم …
چرا دزد؟
… هم اینک که شوق وجود دو چشم سیاهت
به قلبم تپیدن دهد

سالک :
اگر می شد صدا را دید . . .
قسم بر ناز چشمانت . . .
نگاهت را چه زیبا می توان بشنید . . .